Cookies 🍪

Deze site gebruikt cookies waar we je toestemming voor nodig hebben.

Doorgaan naar content
ge32mbhgttl7rog9bwond8mmm1j.jpg
  • NL SUBS
  • Engels gesproken
  • Amalie Atkins
  • 86 min
  • 2025

Agatha's Almanac

Een liefdevolle, wonderschone film over de 91-jarige Agatha en haar moestuin. Een documentaire vol kleurenpracht, met een onweerstaanbare hoofdpersoon. Regisseur Amalie Atkins, Agatha’s nicht, filmde haar tante zes jaar lang op haar afgelegen familieboerderij in het Canadese Manitoba. Op 16 mm, met een cinematografisch oog voor elk prachtig, grappig detail. Geleidelijk word je meegevoerd in haar bijna meditatieve ritme van zaaien, oogsten, inmaken en eten. En repareren, met ducttape - heel veel ducttape. Tussen al het groen vertelt Agatha met ontwapenende nuchterheid over haar leven. Over de quilts die ze maakt, haar vindingrijkheid en de keuzes die haar gevormd hebben. Over hoe sommige zaden al generaties meegaan en een tastbare verbinding vormen met de voorouders die dit land voor haar bewerkten. Ook gevoeligere onderwerpen komen voorbij. Maar al is het leven niet altijd makkelijk, voor Agatha is het leven een voorrecht. Amalie laat haar tante schitteren in al haar fragiele kracht. Agatha’s onverstoorbaarheid is jaloersmakend, haar nuchtere kijk op het leven vaak bijzonder grappig en de wereld die zij om zich heen heeft opgebouwd is rijk en sprankelend in kleur en textuur. Een teder en liefdevol portret van een vrouw die in haar eentje een complete wereld in stand houdt. Winnaar van Beste Documentaire op Hot Docs, een van de grootste documentairefestivals ter wereld.
Vandaag
21:20
vr 03 jul.
za 04 jul.
zo 05 jul.
ma 06 jul.
di 07 jul.
wo 08 jul.
0383.jpg
  • Engels gesproken
  • Flora Reznik, Marianna Maruyama, Eliane Bots
  • 120 min
  • 2026

Expanding Universes

A program by filmmakers from The Hague. Marianna Maruyama, Eliane Bots and Flora Reznik present a constellation of films and text based works, offering a glimpse into their process and the ever expanding universes of stories and images they inhabit. (Please bring your phone and headphones for a surprise activity!) —For artist & writer Marianna Maruyama, the figures of Diana, the Roman Goddess of the Hunt, Momoe, the 1980's Japanese pop idol, and Kathrine Switzer, the first female Boston Marathon runner, all extend a line of thinking around one essential desire. Two video pieces (Permissions, 2019, and We Only Ask For Your Everything, 2020) lead into Maruyama's newest work Diana (2026). Eliane Bots contributes to the evening with a film and a listening experience that explore how stories travel across generations. In Cloud Forest (2019), five young women revisit memories of the war in the former Yugoslavia through stories, fragments, silences, and imagination. Listening becomes a way of approaching histories they did not experience themselves, yet continue to shape their lives. Following the screening, we invite you to listen together to an audio narrative, extending the film’s reflection on listening as a space where memories, voices, and family histories can be encountered and shared. Flora Reznik moves through archives, Amazonian jungles, and imagined memories in Atlas María (2026), an essay short film and Stranger Fantasy (2026), a meditation about exploration, inheritance, and fantasy — both as a desire to discover the unknown and as a genre that permeates the travelogues once taken as official history.
Vandaag
19:00
40fbu9d4xzcvndqzbpdxl28jkmf.jpg
  • NL SUBS
  • Sranantongo, Nederlands gesproken
  • 115 min
  • 1978

Oema foe Sranan (1978) + Strijd op 16mm (2022) + nagesprek

Keti Koti special  Oema foe Sranan (Vrouwen van Suriname,) is de eerste documentaire over Suriname gesproken in het Sranantongo en is gemaakt in de jaren rond de onafhankelijkheid. De film volgt vier vrouwen, Jetty, Sonja, Somai en Sylvie, die zich verzetten tegen miskenning en uitbuiting en de armoede die ze dagelijks ervaren. Citaten uit “Wij slaven van Suriname” van Anton de Kom, het boek dat is opgenomen in de Nederlandse Canon brengen indringend in beeld hoe dit teruggaat tot de slavernijperiode. Oema foe Sranan geeft inzicht in de geschiedenis van kolonialisme, neokolonialisme en discriminatie in Suriname en Nederland. Het is een aanklacht tegen de rol van Nederland als kolonisator en tegen de buitenlandse bedrijven die zich verrijken maar het land berooid achterlaten. De film laat een strijdend volk zien in plaats van een lijdend volk. Oema foe Sranan is een politieke film en het een resultaat van solidariteit tussen Surinamers en Nederlanders. De documentaire is geproduceerd door Cineclub Vrijheidsfilms in samenwerking met LOSON (Landelijke Organisatie van Surinamers in Nederland) en metondersteuning van het Democratisch Volks Front (DVF). In 2021 besloten Eye en het IISG om Oema foe Sranan te restaureren. De restauratie vond in samenwerking met de Projectgroep Oema foe Sranan plaats. Met de restauratie kan de film op interesse van nieuwe generaties rekenen. Er vinden regelmatig (inter)nationale vertoningen plaats. In 2024 was de film na bijna 46 jaar voor het eerst te zien in Suriname. Tijdens de uitverkochte première op 30 april 2024 werd een kopie overhandigd aan het Nationaal Archief Suriname. De drukbezochte ‘Oema on tour’ voorstellingen door districten en volkswijken van Paramaribo sloten de succesvolle thuislanding in Suriname af. De voorfilm Strijd op 16 mm (2022, 17’) is een korte documentaire van drie jonge vrouwelijkefilmmakers: Ananta Khemradj, Kiki Ho en Luna Hupperetz. Aan de hand van de terugblik van direct betrokkenen biedt de film een inkijkje op de tijdgeest van de jaren 70, de totstandkoming, vertoningen en restauratie van At van Praags activistische film Oema foe Sranan.
wo 08 jul.
l0yhkernks3mpdjxd2vgaftkplb-1781614828.jpg
  • NL SUBS
  • Engels gesproken
  • Cheryl Dunye
  • 84 min
  • 1996

The Watermelon Woman (1996)

Waarom werden zwarte lesbische acteurs weggeschreven uit de geschiedenis van de vroege cinema? Een metareflectie over die afwezigheid klinkt droog-academisch, maar door de wol geverfd regisseur Cheryl Dunye bewijst het tegendeel in haar geestige, archivaal gelaagde mockumentary. Fictie onthult de waarheid, blijkt. Dunye speelt zichzelf als ‘Cheryl’, videotheekmedewerker met regieaspiraties. Cheryls aandacht gaat uit naar de filmgeschiedenis en de manier waarop die geschreven werd. Waarom, bijvoorbeeld, werden de namen van zwarte actrices in de beginjaren van de cinema nooit genoemd? En blijken ze vrijwel afwezig in de filmarchieven? Cheryl, zelf een jonge zwarte lesbische vrouw, gaat op onderzoek uit. In haar fictieve documentaire verweeft Dunye haar persoonlijke geschiedenis met verzonnen feiten en voorvallen. Als onderzoeker creëert ze het personage Fae Richards, die als ‘The Watermelon Woman’ op de aftiteling verschijnt van de eveneens fictieve film Plantation Memories. Richards blijkt nu wel terug te vinden in de – door Dunye geconstrueerde – archieven; ze had een relatie met de witte regisseur van de film, een situatie die zich spiegelt in Dunyes eigen leven als ze begint te daten met de witte filmwetenschapper Diana. The Watermelon Woman is een spitse metamix van filmcollege en romantische komedie in een. Dunye geeft doorwrocht commentaar op het wegschrijven van zwarte filmgeschiedenis in Hollywood, maar schetst ook een geestig beeld van de academische biotoop genaamd ‘queer media studies’. Dunyes eerste lange film – tevens de eerste speelfilm geregisseerd door een zwarte lesbische vrouw – ging in 1996 in première op de Berlinale en won de Teddy Award voor Beste LGBTQIA+-speelfilm. In Nederland was de film niet eerder in de filmtheaters te zien. Cheryl Dunye (1966, Liberia) groeide op in Philadelphia. Haar werk draait vaak om thema’s als ras, seksualiteit en gender. Dunye werd bekend om haar unieke filmstijl waarin documentaire en fictie vermengd raken, ze noemt het zelf ‘dunyementaries’. Bekendheid verwierf Dunye ook met de HBO tv-productie Stranger Inside (2001), over het leven van Afro-Amerikaanse lesbiennes in de gevangenis. De afgelopen jaren heeft ze afleveringen geregisseerd voor tal van tv-series, waaronder Queen Sugar (2017-2019), Dear White People (2019) en Lovecraft Country (2020).
vr 03 jul.
za 04 jul.
zo 05 jul.
ma 06 jul.
wo 08 jul.

Subscribe

* indicates required